Lieve mensen,

Vanmorgen 22-03-17 was ik bij Victoria, omdat ik Victoria ken van een training en er tussen ons een klik is.
Ik mocht bij haar genieten van haar mooie en ontzettend lieve paard Annie.
Wat een heerlijk dier en wat een mooie spiegel voor mij.
Ik zat met iets in mij maag, zoals ze dat wel noemen. Voor mij mijn buik.
De vraag die ik mij in mijzelf (in stilte) stelde was dan ook of ik mij hierover zorgen moest maken.
Hoe wonderlijk dat Annie dit onmiddellijk oppakte en mij dus in niet mis te verstane taal liet zien dat er een stuk onverwerkt verdriet zit dat zich in mijn buik heeft vast gezet en dat het nu tijd is om dat los te gaan laten.
Victoria vroeg mij ook of ik misschien wist wat dit verdriet kon zijn na enig nadenken en goed voelen kwam het toch wel boven drijven en kon ik er samen met Annie aan gaan werken om dit verdriet een plekje te geven en naar het licht te sturen.
Het is oud zeer waar een hele diepe “oer” angst op rust.

Vervolgens mocht ik ook nog werken aan een vraag stuk over mijn werk.
Annie bleef namelijk steeds maar naar de grens van de bak lopen en aangeven dat ik over deze grens heen mag.
Dit was voor mij zo tekenend.
Omdat ik al een hele tijd tegen de rand van mijn comfortzone aanloop en het eigenlijk nu sinds van de week zo is dat deze berg iets minder hoog begint te lijken.
Wat een mooie bevestiging van waar ik ben op dit moment.
Tevens gaf Annie heel duidelijk aan dat ik dit echt zelf mag gaan doen met mijzelf als mijn eigen ruggensteun, als ik maar dicht bij en in mijzelf blijf gaat dat prima.
Hierin is het echt belangrijk dat ik de leiding blijf nemen en degene die mij willen gaan helpen ga sturen.
Want ja zelf doen betekent nog niet het alleen doen.
Hulp is onderweg, al zie ik nog niet wie dat gaat zijn.

Tussen dit alles door was er ook veel drukte om mij heen werd duidelijk door Annie.
Dit heeft te maken met mijn thuissituatie (niet dat deze nu zo druk is, maar wel dat ik deze op het moment als druk ervaar).

Liefs Ditte.